در زمانهای بسیار دور در شهری خرم وآباد بازرگانی زندگی می کرد که پسری زیبا و برومند داشت؛تمام مردم شهر می دانستند که هر کس با این پسر وصلت کند تا آخر عمر در رفاه وآسایش به سر می برد وهر دختری در آرزوی همسری با او بود اتفاقا در این شهر خانواده ی بسیار فقیری زندگی می کردند که هر کدام از اعضای این خانواده برای امرار معاش خود کاری را قبول کرده بودند دختر این خانواده که ظاهری زیبا داشت تصمیم گرفت مشغول گدایی شود او هر روز به سر راه عابران می رفت و دست خود را به نشانه در خواست مبلغی جلو می برد .دل عابر

وه کو نه ی کون کونه جه رگم له تاو هیجرانی تو بویه به سوزی نه ی ده سوتیم وبه نه غمه ی نه ی ده نالینم ئه مان ئه ی موتریبی مه جلیس به حه قی تاری رووحانیت به لا بی نه غمه که ی سازت، که ئاوی ئاوری هیجران ئه تو ئه ی روحه که م ساقی ئه تو ئه ی عومره که م موتریب په یاپه ی لی ده ی چه نگ و نی ده ماده م بینه په یمانه به تیری غه مزه بملاوینه وا زولفم له گه ردن که به سه ر هاتوومه ، مه یدانت به دل بوت بومه نیشانه ده میکی مه ست و بیمارم ، ده میک بی هوش و هوشیارم چه که س نازانی ده ردی من ، مه گه ر ئه و چاوه کالا

وفایی شاعر کُردزبان، علاوه بر زبان کُردی، شعرهایی هم به زبان فارسی دارد که اندیشه او را با ظرایف و لطایف شعری درآمیخته است. به گزارش ایسنا، میرزا عبدالرحیم فرزند ملانصرالله، متخلص به وفایی به سال 1223 شمسی (1844 میلادی) در شهر مهاباد چشم به جهان گشود و از همان کودکی در حجره یکی از مساجد مهاباد به تحصیل علوم دینی پرداخت. ظاهرا وفایی تا اتمام تحصیلاتش در مهاباد مانده و به رسم پیشینیان و دوستانش برای کسب علم به شهر و روستاهای کردستان سفر کرده است. وی پس از اتمام تحصیلات در مهاباد مدرسهای بنیان